همـینطور كه می رفــتم،‌تــعـــدادی از بچه ها رو دیدم كه به طـــرف او دویــدند

و اونــــــو به زمــین انداختــــند كتابهــــاش از دسـتش ریخــــت و خودش هـــــــم روی خاكهــــا افتــاد  

و عینكش چند متــر آنطـرفتر ، ‌روی چمنها پرت شــد ســرش رو كــه بالا آورد، 

تو چشــماش یه غــــم  خیلی بــزرگ رو دیــدم بی اختیــار قلبــــم به طــــرفش كشــیده شــد

و بطــرفش دویــدم در حالیـكه  بــه دنبــال عینكش می گشــت،

‌یه قطــره درشــت اشــــك رو تــو چشمــاش دیـــدم

همـــــینطور كه عینكــش رو به دستــش مـــــی‌دادم ، 

گفتــم: بیخیــال این بچه هــــا همشــون یه مشــت آشـغالن!

اون به مــن نگـاهی كــــرد و گفت: هــــی ، متــــــــــشكرم!

و لبــــخند بزرگــــی صــــورتش رو پوشــانــد

از اون لبـــخندهــایی كه سرشــار از سپاســــگزاری قلبــیه مــــن كمـكش كــــردم كـــه بلنـــد بشــــه

و پرسیــدم كجا زنـــدگی می كنــه؟ 

فهمیــــدم كــــه او هــــم نزدیــــــك خانـه‌ی مــــا زندگی می كنـه

ازش پرسیـــــدم پس چطــــور من تا به حـــال تو را ندیـــــده بودم ؟

او گفت كه قبـــــلا به یك مـــدرسه‌ی خصـــــوصی می رفته

و این برای من خیلی جالــب بود پیش از ایــن با چنین كسی آشـــــــــنا نشده بودم

او واقعــــا پســـر جالبـــــی از آب درآمـــــد 

و من ازش پرســـیدم آیا دوســت دارد بــرای آخــــر هفــــته با مــن و دوسـتانم فوتبــــال بازی كنــــد ؟

او جواب مثــبت داد و ما تمــــام اخر هفــته را با هــم گذراندیــم

هر چه بیشــتر او را می شناختــــم، بیشــــتر از او خوشــم می‌آمــد

دوستــانم هم چنیــن احساســی داشتـــند صبـح دوشــنبه رسیـــد

مـــن دوباره مایـــــــــکل را با حجم انبوهــــی از كتابهــا دیــدم که به ســـــمت  مدرسـه می آ مــد

به او گفتــــــم : هی پســـر تو  بعــد از مــدت كوتاهــی عضــلات قوی پیــــدا می كنی ،‌

با ایــــن همـــه  كتــابی كــه  با خـودت ایــن طرف و آن طــرف می بـــری!

مایــــکل خندیـد و نصــف كتابهــا را به دستــان من سپرد

در چهــــار ســال بعــد، من و مایکل بهتــــرین دوستـــــــان هــم بودیم

و وقتی به ســال آخر رسیــــدیم، هــر دو به فكــــــر دانشــــــكده افتادیم

مایکل تصمیــــم داشــــت به جورج تاون بــرود و مـــــن به دوك

مــــایکل را دیــــــدم  او عالی به نظــــر می رسیــد

و از جمله كسانی به شمــــــار می آمـــــد كه توانســته اند خـود را در دوران دبیرسـتان پیدا كنــند

حتی عینك زدنش هم به او می آمد همه‌ دخترهــــا دوســتش داشتنــد

پســــر، گاهی مــــن بهش حســودی می كــردم!

امــــروز یكی از اون روزهــــا بود و مـن می دیـــــــدم كه بــــرای سخنرانی اش كمــی عصبی است

بنابــــراین دست محكمی به پشتــش زدم و گفتـــم : هی مــــــرد بزرگ! تو عــــالی خواهــــی بود!

او با یكی از اون نگــاه هــــایش به من نگــــاه كـــــرد و  لبــــخند زد

گفــــت : مرســــی و  گلویش را صاف كــــرد و صحبتــــش را اینطــوری شــــروع كــــــــرد :

خواهــر برادرهــایتان شــــاید یك مــربی ورزش اما مهمتــر از همــه، دوســــتانتــان...

مــن اینجا هستـــــــم تا به همه ی شمــــا بگویم دوســـت كسی بودن ،

بهــــترین هدیه ای اســت كه شمــا می توانید به كسی بدهـــید

و امـــــروز می خواهم  برایتان داســـــتانی را بگویــــیم  

پدر و مــادرش را دیــــدم كه به مــــن نگاه می كردنــــد و لبخند می زدند

همان لبخنــد پر از سپــــــاس که مــن تا آن لحظــــه عمــــق این لبخنــــد را درك نكــــــرده بـــــــودم

خداوند مــا را در مسیر زندگی یــكدیگر قرار می دهد تا به شــكلهای گوناگون بر هـــــــم اثر بگــــذاریم