یاد بگـــذشته به دل مــــــاند و دریـــــغ نیست یـاری که مــــرا یـــــاد کنــــد دیده ام خیــــــــره به ره مانــــــد و نداد نامه ای تا دل من شــــاد کند خود ندانــــم چه خطایـــــی کردم که زه مــــــن رشته الفـــــت بگسســــــت در دلــــــش جایی اگــــــــر بود مــــــرا پس چرا دیــــده زه دیـــــدارم بســــت ؟؟؟ هــــر کجا مینـــــگرم باز هـــــم اوست که به چشمـــــان ترم خیــــره شــــده درد عشـــــق است که با حسرت و ســــــوز بر دل پر شــــررم چیره شـــــده گفتــــم از دیـــده چو دورش ســــازم بی گمـــــان زودتـــــــر از دل بـــــرود مـــــــــــرگ باید که مـــــرا دریابـــــد ورنه دردیســـــت که مشکــــــل بــــرود تا لبی بر لـــــب من میــــلغــــزد میــــکشــــم آه که کـــاش این او بـــــود کاش ایـــــن لب که مــــرا می بوســـــــــد لب ســــــوزنده آن بدخو بـــــــــود میکشـــــندم چو در آغـــــوش به مهـــــــــر پرســــم از خود که چه شـــــد آغوشــــش چه شــــد آن آتــــش ســـــــوزنده که بود شــــــعله ور در نـفــــــــس خاموشــش شعـــــــــر گفتـم که زه دل بـــــــردارم بار سنگیــــــــن غم عشقـــــــــــــش را شـــــــــعر خود جلوه ای از رویـــــش شـــــد با که گویــــــــم ستـــــــم عشقـــــش را مــــــــــادر ایــــــــن شانه زه مویــــم بـــــــردار سرمــــــه را پاک کـــــن از چشمــــــانم بکـــــن این پیرهنــــــم را از تن زندگی نیســـــت به جز زندانــــــــم تا دو چشمــــــش به رخــــــم حیران نیـــــست به چه کار آیـــــدم این زیـــــــبایی بشکــــــن ایـــــن آیینه را ای مـــــــــــــادر حاصلم چیســـــــــت زه خود آرایــــــــی ؟ در ببـــــندید و بگوییــــــد که مــــــن جز از او از همـــــــه کس بگسســـــــتم کس اگـــــر گفـــــت چرا ؟ باکـــــــم نیســــت فاش گوییـــــــــــد که عاشـــــــق هستــــم قاصدی آمـــــــد اگــــــر از ره دور زود پرســــــید که پیغــــــــــام از کیســـــــت گـــــــــر از او نیســـــت بگوییــــــد آن زن دیـــــــــرگــــاهیست در ایـــــن منـــــزل نیســــــت بعد از ماهها اومدم که بگم :
تولــــــــــــــــدم مبــــــــــــــــــارک 29/8/68 شــــــاد باشیـــــــــــــــد و عاشق تا درودی دوباره بدرود
هــــر دم به گوشـــم ميرســـد آواي زنگ قافـــله عشــــق يعنی تشنهای خود نيــــز اگــــر ، واگــــذاری آب را بــــر تشنهتــــر! ... الـــسلام علیک یا اباعبــــــــــــــدالله الحسین درختان ابـــــــر غم بر سر کشیدند و مــــا هنـــوز چو مردابی اســـــیر خاک هستیم آسمــــان از این پس خونیــــن دل است فرزنــــــد رباب در تاب و تب اســــت خدایا قــــــــــطره ای اشک ده قطره ای باران .... آسمان ساکت است و در دنیایی از خجالت غرق ..... دشت بلا با دهانی نیمه باز شاهـــــــد است و گواهـــش آسمانی کوره مانــــند است چه بی حاصل به آسمان چشــــم دوختند ولی افسوس هرگز انتظار رباب ...... بار خدایا حسیـــــــــن مظلوم است دشت بلا مکان غم است و اندوه و ماتـــــــــم خدایا زمین تاب کشیــــــــدن این مصیبت را ندارد صبـــــــــر ده .....
اين قافـــله تا کربلا ديـــگر ندارد فاصـــله
يک زن ميـــان محملي انــــدر غـــم و تاب و تب اســـت
اين زن صدايـــش آشناســــت اي واي من اين زينب اســــت
یكـــی از روزهای ســــال اول دبیرســـتان بود من از مــدرسه به خانه بر می گشـــتم كــــه یـــــكی از بچه هـــای كلاس را دیــــدم اسمــش مایـــــــکل بود و همـــهی كتابهــایش را با خــود به خانـه می بــرد با خــودم گفتـــم : کی این هــمه كتـاب رو آخـــر هفتــه به خونـه می بـــره عجب پســــر بی کـــاری !! مــــن بــــرای آخر هفــــته ام برنامــــهریزی كرده بـــــودم بنابـــــــراین شانه هــــــایم را بالا انداختـــــم و به راهــــم ادامـــــه دادم 
و اونــــــو به زمــین انداختــــند كتابهــــاش از دسـتش ریخــــت و خودش هـــــــم روی خاكهــــا افتــاد
و عینكش چند متــر آنطـرفتر ، روی چمنها پرت شــد ســرش رو كــه بالا آورد،
تو چشــماش یه غــــم خیلی بــزرگ رو دیــدم بی اختیــار قلبــــم به طــــرفش كشــیده شــد
و بطــرفش دویــدم در حالیـكه بــه دنبــال عینكش می گشــت،
یه قطــره درشــت اشــــك رو تــو چشمــاش دیـــدم
همـــــینطور كه عینكــش رو به دستــش مـــــیدادم ،
گفتــم: بیخیــال این بچه هــــا همشــون یه مشــت آشـغالن!
اون به مــن نگـاهی كــــرد و گفت: هــــی ، متــــــــــشكرم!
و لبــــخند بزرگــــی صــــورتش رو پوشــانــد
از اون لبـــخندهــایی كه سرشــار از سپاســــگزاری قلبــیه مــــن كمـكش كــــردم كـــه بلنـــد بشــــه
و پرسیــدم كجا زنـــدگی می كنــه؟
فهمیــــدم كــــه او هــــم نزدیــــــك خانـهی مــــا زندگی می كنـه
ازش پرسیـــــدم پس چطــــور من تا به حـــال تو را ندیـــــده بودم ؟
او گفت كه قبـــــلا به یك مـــدرسهی خصـــــوصی می رفته
و این برای من خیلی جالــب بود پیش از ایــن با چنین كسی آشـــــــــنا نشده بودم
مــا پیاده قدم زدیــم و من بعضــــی از كتابهـــــایش را برایــش آوردم
او واقعــــا پســـر جالبـــــی از آب درآمـــــد
و من ازش پرســـیدم آیا دوســت دارد بــرای آخــــر هفــــته با مــن و دوسـتانم فوتبــــال بازی كنــــد ؟
او جواب مثــبت داد و ما تمــــام اخر هفــته را با هــم گذراندیــم
هر چه بیشــتر او را می شناختــــم، بیشــــتر از او خوشــم میآمــد
دوستــانم هم چنیــن احساســی داشتـــند صبـح دوشــنبه رسیـــد
مـــن دوباره مایـــــــــکل را با حجم انبوهــــی از كتابهــا دیــدم که به ســـــمت مدرسـه می آ مــد
به او گفتــــــم : هی پســـر تو بعــد از مــدت كوتاهــی عضــلات قوی پیــــدا می كنی ،
با ایــــن همـــه كتــابی كــه با خـودت ایــن طرف و آن طــرف می بـــری!
مایــــکل خندیـد و نصــف كتابهــا را به دستــان من سپرد
در چهــــار ســال بعــد، من و مایکل بهتــــرین دوستـــــــان هــم بودیم
و وقتی به ســال آخر رسیــــدیم، هــر دو به فكــــــر دانشــــــكده افتادیم
مایکل تصمیــــم داشــــت به جورج تاون بــرود و مـــــن به دوك
من می دانستم كه همیشـــــه دوستان خوبی باقی میمـــــانیم
و اصلا مهــم نیست چقدر فاصـله بین مـــــاوجود دارد
او تصمــــیم داشت دكتــــر شود و من قصــــد داشتــم به دنبال خریـــــد و فروش لــوازم فوتبــــال بروم
مایکــــل كسی بود كــــه قــــرار بود برای جشــــــن فارغ التحصــــیلی صحبــــت كنــــد
و مـــن خیلی خوشحال بــودم كه مجبــور نیســـــــتم در آن روز روبــروی همـــــه صحبــــت كنــــم
و از جمله كسانی به شمــــــار می آمـــــد كه توانســته اند خـود را در دوران دبیرسـتان پیدا كنــند
حتی عینك زدنش هم به او می آمد همه دخترهــــا دوســتش داشتنــد
پســــر، گاهی مــــن بهش حســودی می كــردم!
امــــروز یكی از اون روزهــــا بود و مـن می دیـــــــدم كه بــــرای سخنرانی اش كمــی عصبی است
بنابــــراین دست محكمی به پشتــش زدم و گفتـــم : هی مــــــرد بزرگ! تو عــــالی خواهــــی بود!
او با یكی از اون نگــاه هــــایش به من نگــــاه كـــــرد و لبــــخند زد
گفــــت : مرســــی و گلویش را صاف كــــرد و صحبتــــش را اینطــوری شــــروع كــــــــرد :
فارغ التحصیلی زمــان سپـــــــاس از كســانی اســت كه به شمـــــــا كمك كــرده اند
که این سالهای سخــت را بگذرانیــــد والــدین شمـــــا، معلمــــانتان،
خواهــر برادرهــایتان شــــاید یك مــربی ورزش اما مهمتــر از همــه، دوســــتانتــان...
مــن اینجا هستـــــــم تا به همه ی شمــــا بگویم دوســـت كسی بودن ،
بهــــترین هدیه ای اســت كه شمــا می توانید به كسی بدهـــید
و امـــــروز می خواهم برایتان داســـــتانی را بگویــــیم
من به دوستـــــم باناباوری نگاه می كــــــــــردم،
در حالیكه او داستان اولیـــــن روز آشناییمان را تعـــــریف می كـرد
سپــــس به آرامی گفــت كه در آن تعــــطیلات آخر هفــته قصــد داشته خودش را بكشـــــــــــــــــــــد
او گفـــت كه چگونه كمــد مدرســه اش را خالی كــــرده
تا مــادرش بعدا وســـــــایل او را به خانه نیـــاورد
مایــــکل نگاه ســــختی به مــن كرد و لبــــخند كوچــــــك و شــــیرینی بر لبانــش ظاهــــر شـــــــــد
او ادامه داد: خوشـــــــبختانه، من نجات پیدا كـــــــردم
دوستم مـــــــرا از انجام ایـــــــن كار غیر قابل بحث، باز داشت
مــــن به همـــــــهمهای كه در بیــــن جمعیت پراكنــده شــــده بــــود گــــوش می دادم،
در حالیــــكه این پســــر خوش قیــــافه و مشــــــهور مدرســــه
به ما دربــــارهی سســــت ترین لحظه هــــــــــای زندگیش توضیــــح می داد
همان لبخنــد پر از سپــــــاس که مــن تا آن لحظــــه عمــــق این لبخنــــد را درك نكــــــرده بـــــــودم
و فهمیدم که هــــرگز نباید تاثـــــــیر رفتارهــــایمان را دســت كم بگیریــــم
ما با یك رفتــــار كوچك، می توانیــــم زندگی یك نفــــر را دگرگون کنیـــــــم:
البته برای بهــتر شــــدن یا بدتر شــــدن و همـــواره یادمان باشــــد
خداوند مــا را در مسیر زندگی یــكدیگر قرار می دهد تا به شــكلهای گوناگون بر هـــــــم اثر بگــــذاریم
شـــاد باشیــــد و عــاشــق
